୧୯ ନଭେମ୍ବର, ୨୦୨୩ । ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଆଶା ଥିଲା । ରୋହିତ ଶର୍ମା ଟ୍ରଫି ଉଠାଇବେ, କୋହଲି ତାଙ୍କ ବ୍ୟାଟ ଉପରକୁ ଉଠାଇବେ ଆଉ ଆକାଶରେ ବାଣ ଆଉ ଆତସବାଜି । କିନ୍ତୁ କିଛି ଘଣ୍ଟା ପରେ କୋଟି କୋଟି ଭାରତୀୟଙ୍କ ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଧୂଳିସାତ ହେଲା । ଯାହାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆଜି ବି ପ୍ରତି ଭାରତୀୟଙ୍କ ମନରେ ସତେଜ ହୋଇ ରହିଛି । ଏହି ତାରିଖଟି ଭାରତୀୟ କ୍ରିକେଟ ଇତିହାସରେ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଅଧ୍ୟାୟ ଭାବେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇ ରହିବ । ସେହି ସକାଳେ ସୂର୍ୟ୍ୟ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଥିଲା, ଯେପରି ଭାରତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିବା ପାଇଁ ଭାଗ୍ୟ ନିଜେ ଅବତରଣ କରିଛି। ରାସ୍ତା ଏବଂ ପଡ଼ୋଶୀଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା: ଭାରତ! ଭାରତ! ଭାରତ! ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ କୋଣରୁ ଲୋକମାନେ, ନୀଳ ଜର୍ସି ପିନ୍ଧି ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଥିଲେ। ଟ୍ରେନ୍ ଭିଡ଼ ଥିଲା, ମେଟ୍ରୋରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ଚିନ୍ତା କରିନଥିଲେ। ଅହମଦାବାଦର ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଷ୍ଟାଡିୟମ୍ ସେଦିନ କେବଳ ଏକ ପଡ଼ିଆ ନଥିଲା…ଏହା ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ୧୩୨,୦୦୦ ହୃଦୟ ଏକ ସ୍ୱରରେ ସ୍ପନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲା। ଟ୍ରେନ୍, ବସ୍, ବିମାନ ଏବଂ କାରରୁ ଲୋକମାନେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ନୀଳ ସବୁଠି ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଶା ଝଲସୁଥିଲା। ତଥାପି ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଭୟ ରହିଥିଲା: ଏକ ପୁରୁଣା ସ୍ୱପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିଯିବ କି?
ଜାତୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ପରେ, ଯେତେବେଳେ ରୋହିତ ଏବଂ ଗିଲ୍ ପଡ଼ିଆରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଷ୍ଟାଡିୟମ୍ ଉଭୟଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲା। ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ବଲ୍ରେ ରୋହିତ ଚୌକା ମାରିବା ମାତ୍ରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ଅନୁଭବ କଲେ – ଆଜି ରାତି ଆମର ରାତି। ଏହାପରେ ଯେତେବେଳେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ଜିତିଲା ଏବଂ କମିନ୍ସ ଟ୍ରଫି ଉଠାଇଲା, ଭାରତୀୟ ଖେଳାଳିମାନେ ଚୁପଚାପ୍ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଟୋପିରେ ଘୋଡ଼ାଇ ହୋଇଗଲା। କିଛି ଖେଳାଳି ପଡ଼ିଆରେ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ। ଆମେ ଟ୍ରଫିର ଏତେ ନିକଟତର ହୋଇଥିଲୁ ଏବଂ ତା’ପରେ ଏହାକୁ ହରାଇଥିଲୁ। ସେହି ରାତିରେ ଷ୍ଟାଡିୟମରେ କେବଳ ଆଲୋକ ଥିଲା, ହୃଦୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲା। ନଭେମ୍ବର ୧୯ ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବେ ବି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ ଭିତରେ ରହିଛି। ଏକ କ୍ଷତ ଯାହା ସମୟ ସହିତ ମଳିନ ହୋଇନାହିଁ… ବରଂ ଆହୁରି ଗଭୀର ହୋଇଛି। କାରଣ ସେହି ରାତିରେ, କ୍ରିକେଟ୍ ହାରିନଥିଲା, ୧୪୦ କୋଟି ହୃଦୟ ହାରିଯାଇଥିଲା।
